SPARTA – RODA 1-2 | Sinterklaas, wie kent ‘m niet?!

Zondagmiddag 1 oktober, 16:45 uur. Wat een klotetijd, allemachtig. Al eerder gememoreerd, de zondagen lijken steeds minder populair en geliefd, met name onder de jongeren. Mag nooit een excuus zijn voor een mindere sfeer, maar toch is het merkbaar. En dan ook nog om kwart voor vijf, terwijl het weekend z’n einde nadert. Maar als we de roeptoeterende sportmarketeer Chris Woerts mogen geloven, gaat dat zelfs nog uitgebreid worden naar bijvoorbeeld zondagavond en maandagavond. Want ja, commercieel interessant. Wat de supporter wil, lijkt weer eens niet belangrijk.

Roda dus. De minst geliefde club in ons voetbalminnende vaderland. En dan druk ik me nog eufemistisch uit. De play offs in 2013 laten natuurlijk nog steeds diepe sporen achter, met een Duitse volksmenner als stadionspeaker en Duitse (!) vlaggen op de tribune. En sindsdien is daar niets veranderd. Tel daarbij op dat er elk half jaar weer een contingent spelers van heinde en verre wordt aangetrokken en dat de malafide Korotaev investeert in Roda en ondertussen in de cel zit in Dubai. De laatste jaren ontspringen ze elke keer de degradatie-dans via de play offs, dit seizoen lijkt het nu al die kant op te gaan. Immers, ze staan met NUL punten onderaan. Sparta staat daar een paar plekken boven met 5 punten. Maar sla de diverse statistieken er maar op na, Sparta heeft er een handje van om clubs in de problemen weer in het zadel te helpen. In ieder geval was het overduidelijk een zeer belangrijke wedstrijd, voor beide ploegen.

Het Kasteel was wederom uitverkocht, hoewel het vreemd en opvallend was dat er een flink aantal stoeltjes op de business seats leeg bleven. Niet voor de eerste keer dit seizoen. Zijn de kalfsvleesbitterballen van Van der Linde catering zo’n delicatesse dat de bezoekers binnen blijven, of is er een andere reden? Sparta begon voortvarend aan de eerste helft, zonder dat het echt de tegenstander opjaagde en bij de keel greep. Iets te afwachtend wellicht, of was het realistisch? Verhaar ging prima door vanaf links, maar keeper Jurjus redde bekwaam; de grootste kans was voor Sanusi. Vanaf een paar meter schoot hij in een kluwen van verdedigers tegen keeper Jurjus aan, een heuse sta-in-de-weg dus. Kansen niet benutten, een langzamerhand repeterend verhaal.

Een ongeschreven voetbalwet luidt dat, als je ze niet maakt, de bal er aan de andere kant wel eens in kan vliegen. Corner voor Roda halverwege de eerste helft. De bal valt pardoes op het achterhoofd van een Roda-speler en volledig tegen de verhoudingen in komt Roda op 0-1. Wat een domper. En wederom leek Sparta de weg even helemaal kwijt na de tegenvaller middels een tegengoal. Even later kon spits Schahin van Roda ongehinderd opstomen. Terwijl Chabot aan de zijkant meeliep, liep Marfelt steeds verder naar achteren zonder in te grijpen. De spits van Roda kon ongehinderd raak schieten, 0-2. Het illustreert wederom het gebrek aan kwaliteit op met name de linksbackpositie. Hoe was het in godsnaam mogelijk? De rest van de eerste helft kwam Sparta de klap niet meer te boven en ging het met een fluitconcert naar de kleedkamer. Een ieder heeft zijn of haar eigen wedstrijdbeleving, maar dit is niet de mijne. Al gaat het nog zo kut, van uitfluiten ga je per definitie niet beter voetballen. Net als een enkeling met een wit zakdoekje, maar die kreeg z’n ‘moment of fame’ in Studio Voetbal en de diverse social media. Met een averechts effect, want hij werd prima gecorrigeerd.

De tweede helft voetbalde Sparta richting de Denis Neville-tribune, dat zou allicht moeten meewerken in de jacht op goals. Pastoor had ingegrepen, Spierings en Duarte kwamen in het veld voor Chabot en Verhaar. Dougall schoof op zijn beurt een positie naar achteren. Sparta had wel een overwicht middels balbezit en hele en halve kansen, maar de echte overtuiging ontbrak. Het vertrouwen is broos en dat was duidelijk te zien, spelers speelden elkaar de bal toe zonder risico te nemen. Uitzonderingen waren Spierings en vooral Duarte, die keihard op de deur klopt om een basisklant te worden. Met de nodige flair en behendigheid wist hij zich af en toe door de verdediging te wurmen, maar Roda had inmiddels een geel-zwarte muur opgetrokken en dat maakte het nog een stuk lastiger. Brogno kwam er nog in voor Ache, die het bijzonder lastig had en amper bruikbare ballen kreeg. Mühren schoof door naar de spitspositie. Het leverde een slotoffensief op, waar de bedoelingen vaak goed waren maar niet duidelijk. Na een scrimmage voor het Roda-doel belandde de bal via Duarte voor de voeten van Mühren, die van dichtbij raak schoot, 1-2 met nog ruim 10 minuten te spelen en de hoop in de Spartaanse harten werd weer wat aangewakkerd.

Dan maar een puntje, beter iets dan helemaal niets. Roda was de 2e helft amper over de middellijn geweest, maar was wel zeer gevaarlijk toen hun spits plotsklaps voor Kortsmit verscheen, de bal ging net naast. In de laatste minuut van de blessuretijd kregen we nog 1 grote kans, maar Mühren kreeg de bal niet langs de keeper, die wederom een cruciale redding verrichtte. We verloren wederom, ook nog van een directe concurrent die tot dan toe NUL punten had. Je bent een traditieclub of niet … Sparta dus wederom in de gedaante van de goedheiligman. ‘Sinterklaas, wie kent hem niet?! Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Sparta Piet!’
Zo wordt het zo langzamerhand erg eentonig en alarmerend wat betreft de mentale factor van dit Sparta. Na de uitwedstrijden bij zowel VVV als RKC en ADO kwamen we al tot de conclusie dat het redelijk tot goed gaat, totdat er een tegengoal op het scorebord verschijnt. Telkens wedstrijden met 2 gezichten en dat is zeer zorgwekkend. Vorig seizoen constateerden we al dat we aardige en mooie voetballers hadden, maar geen echte klootzakken om de degradatiestrijd aan te gaan. Met de hakken over de sloot wisten we ons te handhaven, maar de vraag is of deze selectie dit seizoen wederom op peil is om het onheil af te wenden. Essentieel is in ieder geval dat zowel Breuer als Vriends fit worden en blijven, want ze worden node gemist als steunpilaren in de defensie. Komend weekend zijn er interlands, daarna volgen de uitwedstrijden bij achtereenvolgens Ajax en Excelsior. Eerst overleven door alles te geven, zeker de eerste wedstrijd. Word je daar afgeslacht, dan zal ook dat mentaal mee gaan spelen richting de stadsderby. Daar zal zeker uit een ander vaatje moeten worden getapt dan de laatste weken en vorig seizoen (2 keer..!!), maar daarover later ongetwijfeld meer.
Zijn er dan nog wel aanknopings- c.q. lichtpuntjes? Jazeker, er worden redelijk wat kansen bij elkaar gevoetbald en Deroy Duarte bewees andermaal klaar te zijn voor het grote werk. Alex, stel Deroy alsjeblieft op en stel Floranus op in plaats van Marfelt. En zet Mühren in de spits en geef Ache wat rust, er wordt enorme roofbouw op die jongen gepleegd.
Met een enorme kater gaan we de interlandperiode in. Maar .. ‘Ook al staan we (bijna) onderaan, Spangenaren blijven altijd staan!’

@petervanderzwan

About The Author

RKD

Related posts