VERSLAG FC Eindhoven – Sparta | Inspiratieloos potje resulteert in bloedeloze nul-nul

Awayday op een herfstachtige, obscure vrijdagavond. Dat moet de vermaledijde eerste divisie zijn. Deze avond was het Jan Louwers Stadion van FC Eindhoven het decor. En wát voor een decor. Het stadionnetje heeft, net zoals een handvol andere clubs, slechts 3 tribunes. Het geeft een wat surrealistisch gevoel, een parodie op profvoetbal. Maar hé, ook hier zijn 3 punten te verdienen, ook hier moet je je voor kunnen opladen. En het op kunnen brengen om alles te geven, net als de bijna 250 Spartanen in het uitvak hadden gedaan. Eén van de vrijdagnamiddagen die je opoffert om je cluppie achterna te reizen.

Zoals voorgaande weken gememoreerd, Fraser lijkt zijn op dit moment favoriete elf gevonden te hebben. Ook deze week hanteerde hij ‘never change a winning team’, wederom dus zonder Vriends en Drenthe. Zij mochten de bank warm houden. Net als de jeugdige talenten Bradly van Hoeven (zoek even op YouTube naar FC Lienden-Jong Sparta, met doelpunten van zijn fluwelen linkervoet) en Gianni dos Santos. Het zou tof zijn als we deze jongens de resterende wedstrijden zouden mogen aanschouwen. Nu de titel slechts nog een mathematisch stipje aan de horizon is, is het een uitgelezen mogelijkheid om deze jongens aan het grote werk te laten ruiken.

Na 3 overwinningen, waarin we ook nog eens 12 keer scoorden, was het de vraag of Sparta deze lijn kon doortrekken. Het begin was duidelijk voor Sparta, het resulteerde binnen 5 minuten al in een grote kans. Het schot van Rayhi werd nog gered, de rebound van Harroui passeerde de keeper maar werd door een verdediger van de lijn gehaald. In de fase van pakweg de eerste 20 minuten had Sparta moeten toeslaan, toen was het de bovenliggende partij. Rond de 20e minuut een drietal kansen, waarvan de 1e de grootste was. Dabo kreeg de bal terug van de bedrijvige Dervisoglu, maar schoot de bal in kansrijke positie net naast. Duarte met een schot en Harroui met een kopbal waren vervolgens ook gevaarlijk. Daarna kroop Eindhoven wat uit de schulp, het zocht wat vaker de aanval maar tot echt uitgespeelde kansen leidde dat niet. Sparta kon het aardige begin geen vervolg geven, het tempo ging omlaag aan beide kanten en het duel sukkelde richting de rust.

Abdou Harroui was in de kleedkamer achtergebleven, Drenthe was zijn vervanger. Het was direct duidelijk wat Fraser daarmee wilde bewerkstelligen. Meer pit en energie in het team, want Drenthe ging direct als de brandweer. We leken na een paar minuten te scoren, toen Rayhi de bal over de keeper heen lepelde, maar de bal belandde op de paal. Vlak daarvoor had arbiter Joey Kooij echter al gefloten voor een overtreding. En omdat Rayhi zo stout was geweest om de bal daarna alsnog te beroeren, kreeg hij zijn verdiende loon: de gele kaart. Foei Mo! Op zich is er wat voor te zeggen, als hij het fluitje inderdaad gehoord heeft, echter waren er daarvoor een aantal overtredingen gemaakt die met de mantel der liefde werden bedekt. Kooij paste zich moeiteloos aan aan het niveau van beide teams, laten we het daar maar op houden.

Het eerste kwartier na rust speelde Sparta duidelijk in een hoger tempo, het legde meer energie in de wedstrijd. Maar daarna ging het ministormpje weer liggen. Eindhoven kwam beter in de wedstrijd en kreeg ook kansen. Halverwege de 2e helft kreeg het de grootste kans tot dan toe, Van den Boomen leek uit een vrije trap voor 1-0 te zorgen, maar Kortsmit redde katachtig. In de rebound leek de bal tegen de handen van Auassar te komen, maar de scheids zag het niet of wilde het niet zien gelukkig. Zijn ogen waren zeer waarschijnlijk vooral gericht op Kortsmit, die bij zijn redding hard tegen de doelpaal aan donderde. Het zag er even slecht uit, maar gelukkig kon hij zelfstandig richting de kleedkamer. Coremans was zijn vervanger onder de lat.

Rond de 70e minuut was er een korte opleving aan Sparta-kant, met eindelijk een redelijke aanval. Maar de schotpogingen van Drenthe en Rayhi hadden geen geluk. De wedstrijd sleepte zich naar het einde, bij tijd en wijle zag het er lusteloos en besluiteloos uit. Veldwijk als een roepende in de woestijn, hij kreeg amper bespeelbare ballen maar leek er ook niet alles aan te doen. Maar hij was zeker niet de enige dissonant, je kan beter vragen wie er wél zijn niveau haalde. Laros Duarte, maar zeker ook Halil Dervisoglu. Bij laatstgenoemde lukte zeker niet alles, en hij dreef z’n acties vaak te ver door, maar zijn inzet en de energie die hij er in stak waren dik in orde.

FC Eindhoven drong nog even aan de laatste minuten, Coremans redde vlak voor tijd nog prima en voorkwam zo dat we zelfs met nul punten terug naar Rotterdam gingen. Al met al een verloren avond, ondanks het puntje. FC Twente liep weer uit naar 11 punten en verstevigde zo de koppositie. Eagles wipte weer over ons heen, waardoor we nu 3e staan. Nog 10 wedstrijden, waarvan 5 uit. En van die 5 uitwedstrijden spelen we er liefst 3 bij beloftenteams. Wat een heerlijk vooruitzicht … Maar eerst komende vrijdag naar Almere City FC, als we wederom een uitwedstrijd mogen spelen. Een uitpotje is niet alleen de hoop op de 3 punten, het is ook de verbondenheid en de vriendschap onderling. En de onvoorwaardelijk liefde om je cluppie achterna te reizen. In de geest van Bok de Korver, en de naam van Cor van Rijn.

@petervanderzwan

Foto’s: o.a. Pro Shots

 

About The Author

Related posts