VERSLAG FC Utrecht-Sparta | Strijdend ten onder in slotfase, verloren maar niet verslagen

Utreg-uit op deze woensdagavond. En ook nog eens om 18:30 uur. Een kansloos tijdstip, want ook al is de afstand Rotterdam – Utrecht redelijk kort, in de avondspits kan je daar gerust een uur bij optellen. En uitgerekend deze avondspits was op de A12 een flink verkeersinfarct ontstaan door ongelukken. De spelersbus werd via de vluchtstrook geëscorteerd en daarna werden de supportersbussen ook opgepikt door de pliesie. Als medeweggebruiker had ik flink gevloekt, maar wij kwamen zodoende ruim op tijd aan bij de Galgenwaard. Opritten werden tijdelijk afgesloten, ruim baan voor de Spartaan!

Ruim 300 Spartanen hadden desalniettemin de moeite genomen om naar Utrecht af te reizen, ondanks het tijdstip en het feit dat we onderaan staan. Of misschien wel omdát we onderaan staan. Als het er om gaat, bovenin JL of onderin eredivisie, komen er telkens weer krachten los. Over m’n lijk dat mijn Sparta er aan gaat! En als het dan gebeurt, dan moet ik er bij zijn. Samen strijden en als het niet anders is, dan samen strijdend ten onder gaan. Die ongebreidelde vechtlust spreidde Sparta zondag al ten toon, het startsein voor de ommekeer. Dat het ook voor de Utrechters een vroeg aanvangstijdstip was, was goed te merken op de tribunes. Gelredome-achtige taferelen, met een Bunnikside die slechts voor 2/3 gevuld was.

Advocaat had op papier een betonvoetbalopstelling bedacht, Bart Vriends vormde de extra verdediger, terwijl Holst de hele rechterflank mocht gebruiken om zijn rushes naar hartenlust uit te voeren. Huth mocht wederom het doel verdedigen, dit duel zou pas echt een test voor hem zijn. En met Duarte ‘op nummer 10’ en Ahannach voorin was er ook veel creativiteit in de opstelling terug te vinden.
Utrecht begon als een wervelwind aan de wedstrijd en kreeg binnen 2 minuten al een dot van een kans, daarna waren ook Labyad en Dessers nog gevaarlijk. Maar een wervelwind houdt nooit lang aan, zo ook deze spreekwoordelijke niet. Tussendoor werd Nelom na een minuut of 10 door scheidsrechter Higler gesommeerd om z’n witte ondershirt uit te trekken, omdat dat verwarrend zou zijn. Met wat of wie werd niet duidelijk, evenmin waarom Higler dit niet vóór de wedstrijd kenbaar maakte. Tot grote woede van Advocaat. En terecht.

Na pakweg een kwartier á 20 minuten kwam Sparta beter in de wedstrijd, zonder dat het veel voor de goal van Utrecht kwam. Wanneer je weinig balbezit hebt, is het van essentieel belang dat je de bal zo lang mogelijk in de ploeg probeert te houden. Daar slaagden we niet altijd in, maar gedurende de eerste helft werd dat iets beter. Het was vooral tegenhouden en hopen op een uitval aan de andere kant. En wat het tegenhouden betreft, dat ging best aardig. Utrecht kreeg geen grote kansen, het duo Fischer – Chabot raakt steeds meer op elkaar ingespeeld, waarbij Chabot een heuse kannibaal aan het worden is. Nelom speelde wederom goed, de rappe Kerk kwam weinig in het spel voor. En Vriends was na maandenlange absentie een welkome aanvulling. We haalden de rust met 0-0, tevreden en hoopvolle gezichten in het uitvak.

Wat er in de thee zat tijdens de rust en/of wat Advocaat voor opdrachten had meegegeven, weten we niet. In plaats van louter tegenhouden en counteren speelde Sparta de eerste 10 á 15 minuten na rust fris en aanvallend en kreeg het prima kansen om de score te openen. Eerst was het Friday die Holst met een subtiel lobje voor de keeper zette, maar Holst schoot op Jensen. Een later legde Friday de bal met het hoofd klaar voor Ahannach, maar die volleerde de bal over de goal. Opvallend ook de rol van Nelom, die veelvuldig opstoomde over de linkerkant. Duarte, Ahannach en Friday waren in die fase de baas over de bal en meesters in het elkaar blindelings vinden. Daarna nam Utrecht weer langzaam het heft in handen, maar plots kregen we de allergrootste kans van de wedstrijd. Friday gaf een schitterend passje op Duarte, die schuin voor de goal helaas op het been schoot van de goed uitgekomen keeper. Na zijn gemiste kans in de slotfase thuis tegen Excelsior (en daarna de goal aan de andere kant) wederom een grote kans op een belangrijk moment die niet aan hem besteed was. Jammer, want de talentvolle jongeling is terecht een publiekslieveling door zijn enorme drive naar voren. Als daar nog koelbloedigheid voor de goal en dus een hoger scorend vermogen bij zou komen … Overigens speelde Friday in de eerste helft wat ongelukkig, in de 2e helft kwam hij veel meer aan de bal en liet hij prima dingen zien. In de thuiswedstrijd tegen Vitesse had hij al een ingenieus passje op Mühren gegeven en he vrij voor de keeper gezet, tegen Utrecht zette hij dus zowel Holst als Duarte vrij voor de keeper op een Pirlo-achtige manier. Tekenend dat in al die gevallen we faalden in de afronding. Het verwende publiek in de Galgenwaard begon te morren en te fluiten en FC Utrecht zette in de laatste 10 minuten een heus slotoffensief in. Een spervuur aan corners en vrije trappen richting Huth, Sparta kwam er amper meer uit. Het was nu echt overleven en dat puntje over de streep trekken. De hoop en het geloof groeiden in het uitvak, het gezang en de aanmoedigingen zwelden aan, zoals de hele avond het uitvak zich uitstekend liet horen. Chapeau, Spartanen! Huth redde eerst nog knap op een scherpe voorzet, maar 5 minuten voor tijd werd de hoop aan diggelen geschoten. Wederom een vroege en scherpe voorzet van rechts, invaller Görtler tikte van dichtbij binnen. Het verzet was gebroken, Sparta kon geen vuist meer maken in de resterende minuten.

Conclusie? Passie en strijd in toenemende mate aanwezig, fases in de wedstrijd waarin we goed voetballen en tot kansen komen. Zoals Advocaat al zei: er komen altijd kansen in een wedstrijd .. maar de grootste werden gemist door ons. Door pech, onkunde, spanning. Zeg het maar. Op naar zaterdag, PSV-thuis. Een avondwedstrijd! Olé! Voorafgaand organiseren we een marsch naar Het Kasteel vanaf Café Brouwershuys, CORTEO #AllemaalAchterSparta genaamd! Vanaf 19:00 uur lopen we in een rood-witte stoet naar het stadion. Een oproep dan ook om massaal mee te lopen en te laten zien dat we allemaal achter Sparta staan! Als één blok, als één familie. Want als we al ten onder gaan, dan strijdend én met z’n allen. Tot die tijd is er maar één credo: alles geven als Spartaan wat je in je donder hebt. We hebben verloren, maar we zullen niet verslagen worden.

@petervanderzwan

About The Author

Related posts