VERSLAG FC Volendam-Sparta | Verprutste kansen en mentaal probleem zorgen voor bizar gelijkspel

De Volendamse dijk. De uitpot in Volendam staat al maanden van tevoren met rood omcirkeld. Vele Spartanen maken er een dagje dijk van, voorafgaand aan de wedstrijd. Of zelfs een weekend. Een kleine 300 Spartanen bevolkten het uitvak. De laatste keer dat we hier speelden, bereikten we na pingels de halve finale van de beker. Vruchtbare grond voor een volgende overwinning. Zeker met het oog op volgende week vrijdag, als koploper FC Twente naar Het Kasteel komt. Volgend puntenverlies zou de kampioensaspiraties zo goed als zeker in de ijskast zetten. Het jaar 2019 leverde tot nu toe een ongeslagen status op, maar ook één zonder overwinning. Drie keer speelden we gelijk, drie keer op een totaal verschillende manier. Het tekent de wisselvalligheid van de rood-witten. De dijk was overigens pas vanaf 14:00 uur toegankelijk voor Spartanen, het overleg met de lokale driehoek duurde wéken … angsthazenpolitiek. Het maakte de sfeer er niet minder om, Café Centraal zat als snel vol en de Sparta Marsch klonk.

 

Na de onbegrijpelijke wisselbeurten voor Harroui, had Fraser nu wél een basisplaats voor hem in petto. Rayhi en Auassar moesten geblesseerd toekijken. Het hevig bekritiseerde 5-3-2 hield Fraser in stand. Het begin was absoluut voor Sparta, dat sterk begon. Met overtuiging. Het resulteerde in de 3e minuut al in de 0-1 voorsprong. Laros Duarte zag zijn schot, mede door toedoen van een lichaamsdeel van een Volendammer, achter keeper Van Stappershoef verdwijnen. Na een kwartier kroop Volendam wat uit de schulp, maar grote kansen leverde dat niet op. Sparta was de bovenliggende partij, het was wachten op de 0-2. Een kansje voor Dervisoglu na een half uur spelen was feitelijk het enige Sparta-gevaar tot vlak voor rust. Te weinig, als je zo speelt. Veldwijk was in de 43e minuut dichtbij, maar zijn schot werd gered ten koste van een corner. De corner van Laros Duarte werd vervolgens prima ingekopt door Abdou Harroui: 0-2! Wat een weelde in een uitwedstrijd. Het was tevens de ruststand.

In de 2e helft ontspon zich een kopie van de eerste helft, met dien verstande dat Sparta nog meer de bal had en ook tot kansen kwam. Helaas maakte Deroy Duarte dat maar een kwartier mee, hij viel geblesseerd uit met een verdraaide knie. Te hopen is dat hij snel weer fit is, daarnaast viel zijn vervanger Breinburg niet al te best in. Halverwege de 2e helft 2 grote kansen voor Sparta binnen de minuut. Eerst was het de in de 2e helft sterk spelende Dervisoglu die de keeper op zijn weg vond, in de daaropvolgende corner tikte Veldwijk de bal rakelings naast. Sparta verzuimde Volendam de genadeklap toe te dienen, maar had ook pech toen de verder ongelukkig spelende Veldwijk de bal knap vanuit de draai met links op de lat schoot. Sparta kreeg 20 minuten voor tijd wederom een kans, maar Harroui schoot voorlangs. Een wedstrijd echt in het slot gooien, killen. Waardoor je wat relaxter kijkt de resterende tijd. Gemakzucht lijkt er dan in te sluipen.

En toen was daar de 80e minuut. Een onvoorstelbare aaneenschakeling van fouten (zeg maar gerust blunders) resulteerde uiteindelijk in de aansluitingstreffer van de palingboeren. Dervisoglu draaide de verkeerde kant op en verloor knullig de bal op vijandelijke helft, Sparta had teveel mensen vóór de bal en Volendam counterde razendsnel naar de overkant. Breinburg greep tot 2 keer toe niet goed in en liet zich kinderlijk in de luren leggen, de Volendam-speler slalomde vervolgens door het strafschopgebied, Kortsmit kwam te wild uit en werd uit een moeilijke hoek tóch verslagen: 1-2. De angst greep de aanwezige Spartanen naar de keel, het zal toch weer niet. Volendam had de gehele wedstrijd geen schijn van kans en kreeg nu uiteraard geloof in een resultaat. Net als Roda-thuis, toen was het 40 minuten lang, nu 80. We gaan er op vooruit. Ahum. In de 86e minuut gebeurde waar een ieder al bang voor was in het uitvak … een afvallende bal belandde voor de voeten van Kevin Visser, die haalde verwoestend uit: 2-2. Kortsmit zag er hier niet best uit, de bal glipte door de vingers. Het is topsport, je bent zo goed als je laatste wedstrijd. Roy is één van de kampioenen uit 2016, heeft uitstekende potjes gekeept en punten gepakt. Maar zit nu overduidelijk in een mindere fase. Maar los daarvan, het mag NOOIT zo ver komen!!! De mentale weerbaarheid is vooral na de winterstop een grote zorg. Bij de minste of geringste tegenslag is er niemand die ten koste van alles de winst veilig kan stellen. Voor de winterstop waren we mentaal in staat om achterstanden met 2 doelpunten tegen Dordt, Eagles en Jong FC Utrecht gelijk te trekken (Eagles-uit) of zelfs om te buigen. Veldwijk, Wuytens, Drenthe. Ervaren spelers, die dan ‘tot hier toe en niet verder’ zouden moeten zeggen. Vriends hoort daar ook bij, maar hem trof gisteravond geen blaam. Hoewel zijn ingrijpen er bij de 1-2 ook niet perfect uit zag, speelde hij een geconcentreerde wedstrijd. Volendam ging nog zelfs vol voor de winst, Sparta kon er niets meer tegenover stellen. Gedesillusioneerd droop het uitvak af. De spelers liepen schoorvoetend richting uitvak, maar toen ze daar geen applaus kregen liepen de meesten linea recta naar binnen. Uitzonderingen daar gelaten, met name Bart Vriends en de jonkies Abdou Harroui en Laros Duarte lijken op dat moment letterlijk te beseffen dat de trouwe supporters in de kou staan na de zoveelste teleurstelling. En Fraser? Dit mentale falen had niets te maken met 4-3-3 of 5-3-2, maar die weerbaarheid is wel te trainen en/of te sturen, toch?! Dus alleen naar je spelers wijzen, is te makkelijk. Ook de trainer is verantwoordelijk. Net als hij dat is als hij na de 2-2 een aanvaller voor een aanvaller brengt: Ache voor Dervisoglu. Als je dan toch met 5 verdedigers speelt, sodemieter er dan één uit en breng een éxtra aanvaller. Enfin, u leest het onbegrip en de frustratie bij uw reporter van dienst. De wisselvalligheid en het amateurisme zijn een doorn in het oog.

Over onbegrip gesproken. De gehele wedstrijd zat de sfeer er goed in, tot grote vreugde van wat kinderen aan de lange zijde, die op een gegeven moment onze liederen meezongen. Maar dat vonden de Volendam-stewards rond de 75e minuut toch iets te gezellig worden. Het groepje kinderen werd gesommeerd een vak verder te gaan zitten, wat tot gefluit en boegeroep vanuit het uitvak leidde. De jochies liepen toch weer terug, tot hilariteit van de Spartanen. Maar wederom werden ze weggehaald door 2 dappere stewards. De ultieme triestheid. Ga je kapot schamen Volendam-stewards!

En zo werd het een dag én een wedstrijd van uitersten. Een vanouds gezellige middag op de dijk, gevolgd door een bijna gewonnen wedstrijd. Tot die 80e minuut, en Sparta als een kaartenhuis ineen stortte. Vrijdag de topper tegen FC Twente, dat wél won. Het verschil had 6 punten moeten zijn, maar is nu 8. Wie nog fiducie had in het kampioenschap, moet nu de data voor de play offs gaan omcirkelen. Maar … aan ons zal het niet liggen, mág het nooit liggen! We zullen er vrijdag weer staan, voor onze club. Nooit de Sparta Marsch versagen, aan geen enkel voetbalfront.

@petervanderzwan

Foto’s: o.a. ProShots

About The Author

Related posts