VERSLAG Roda JC – Sparta | Heroïsche en dikverdiende zege in degradatiekraker. Danke, BITTE!

Spanning. Hoogspanning zelfs voor deze degradatiekraker van jewelste. Door de winst van vorige week waren we over Roda heen geklommen en was de druk vooral in Kerkrade. Roda, tja. Landelijk gezien al geen populaire club, eufemistisch gesteld, onder Spartanen wordt deze club verfoeid en gehaat. Kort geschiedenislesje voor buitenstaanders en Spartanen met geheugenverlies na de algehele dronkenschap van zaterdagnacht: in mei 2013 verloren we in blessuretijd in de finale van de play offs in Kerkrade. Het moment, de manier waarop, de Duitse roeptoeterende en ophitsende speaker, het 3 kwartier vastgehouden worden in het uitvak, de Duitse (!) vlaggen waarmee gezwaaid wordt. Enfin, de kiem voor een trauma en een hartgrondige hekel waren gezaaid. Na een degradatie (het kan niet altijd meezitten, er is ook nog een voetbalgod) promoveerden ze, waarna ze elk jaar ternauwernood ontsnapten via de play offs door scheepsladingen exotische spelers aan te trekken in zomer- en winterstop. En dan hebben we ook nog een malafide Korotaev, de vermogende zakenman die Roda zou gaan spekken maar inmiddels in de gevangenis heeft gezeten in Dubai, weer vrij is maar het land niet mag verlaten. Absurd overigens dat de supporters daar nog steeds achter staan, getuige ook het meterslange spandoek met Free Korotaev. Het onderstreept maar weer eens het imago van deze schijtclub.

Met een kleine 400 man togen we naar Kerkrade, de één met de auto en de ander met de bus. Ondanks de angst voor weer een kloteresultaat in geannexeerd Kirchroa, zijn dit toch de lekkerste awaydays. Een pestpleuriseind, maar je neemt er lekker de tijd voor. Onvoorwaardelijke vriendschappen ontstaan hier, voor het leven. Onderlinge verbondenheid, je bent als Spartaan immers lotgenoot, zeker in bange en onzekere tijden. Als in een huwelijk, je leert elkaar past echt goed kennen in mindere tijden. Elkaar steunen door dik en dun, achter en naast elkaar staan en voor elkaar opkomen. Nederlagen slikken, maar ook intens genieten van legendarische overwinningen. Die gebeurtenissen markeren onze vriendschap. Zo ook vandaag. We moesten voor de autocombi omwisselen in godvergeten Nederweert, op bijna 3 kwartier rijden van het stadion. De lokale driehoek had door de enorme belangen het risico flink opgeschaald en dat was ook bij aankomst te merken. Enorm veel politie en ME, om te zorgen dat beide supportersgroepen gescheiden bleven. Er was maar één toegangspoortje open, de koude oorlog was begonnen. Daarna volgde de gang door de donkere spelonken onder de tribunes, waarna het uitvak werd bereikt. Net op tijd om de aftrap mee te maken. Mühren en Verhaar werden beloond voor hun uitstekende invalbeurt van vorige week en startten in de basis. Roda had vooraf aangekondigd dat de messen geslepen waren, we konden onze borst nat maken. Maar van een beginoffensief was weinig te merken. Sterker nog, Sparta beet zich direct vast en ging de duels agressief aan. Dat leidde in de 12e minuut tot een corner, de afgeslagen bal werd vol op de pantoffel genomen door Sander Fischer, 0-1! Het uitvak ontplofte! Roda werd nu wél gevaarlijk, maar grote kansen bleven uit. Gustafson dacht raak te schieten, maar Chabot wierp zich als een leeuw voor de bal. Ook vanavond was hij heer en meester in de defensie, samen met de vaak verguisde Fischer stond het verdedigingsduo als een huis. We kregen halverwege de eerste helft een tweetal kansen op rij, eerst schoot Kramer maar net over het doel en even later probeerde de prima spelende Verhaar het, maar keeper Jurjus redde. Roda blafte af en toe, maar beet niet. Integendeel, Sparta speelde solide en met overtuiging en haalde redelijk gemakkelijk de rust met 0-1.

De 2e helft startte vrijwel identiek waar de eerste helft was gestopt. Sparta controleerde, liet Roda regelmatig de bal maar dat wist zich vaak geen raad met de bal. Combinerend kwam het er soms aardig door, maar de laatste pass was onzorgvuldig. En anders was daar altijd nog onze Duitse muur, Jannik Huth. Tekenend was dat hij geen lastige reddingen te verrichten had, maar hij leidde de achterhoede dusdanig dat het daarom wellicht ook niet zover kwam. Ondertussen sijpelden de (tussen)standen uit Den Haag en Tilburg door. NAC stond op winst en Willem II was PSV een oorwassing aan het geven. Ongeloof, maar ook nog meer het besef dat winst nu echt zeer nodig was. Vlak voor het uur kregen zowel Ahannach als Verhaar schietkansen, die respectievelijk net naast en net over gingen. En toen was daar het gouden moment, waar iedereen op hoopte: in de 65e minuut zette Verhaar met een subtiel passje Robert Mühren vrij voor de keeper, die haalde in de korte hoek hard uit: 0-2! Wat een heerlijk gevoel, het uitvak werd uitzinnig! Helemaal toen een minuut later Rosheuvel van Roda de misser van het seizoen op zijn naam schreef. Vanaf een meter kreeg hij de bal niet langs de glijdende Chabot. De aanwezigheid van onze kannibaal was genoeg om zich de kolere te schrikken. Het thuispubliek keerde zich steeds meer tegen de eigen spelers, dat voelde prima. Weer vlak daarna dacht Roda weer de aansluitingstreffer te maken, maar Fischer haalde de bal van de lijn. Dat was eigenlijk wel het laatste echte gevaarlijke moment van de kant van Roda. Niks slotoffensief en al helemaal geen geslepen messen. Nee, ónze spelers waren vanavond tot de tanden toe bewapend en lieten zien dat ze voor elkaar door het vuur wilden gaan. Fijn en hoopvol om te zien. De scheids floot af en het feest werd nu echt gevierd. We werden nog een half uur vastgehouden in het uitvak, maar als er een feestje gevierd kan worden deert dat niemand. Trots op onze spelers, die alles gaven. Trots op onze trainer, die een voortreffelijk strijdplan had bedacht. Trots, supertrots op ons als supporters. Tegenslag op tegenslag en dan nu de ultieme beloning in de verste uitwedstrijd: winst op de directe concurrent. Het gat met Roda was nu van 1 naar 4 punten gegaan, een fijne buffer. Volgende week zondag komt Ajax op bezoek. Met de overgave van vandaag en van de 2e helft vorige week kunnen we het ook de Amsterdammers moeilijk maken. Als dat geloof er bij de spelers ook is, kan het een zalige zondag worden.

En Nathan Rutjes, je blijft een volbloed Spartaan. Je naam werd gescandeerd in het uitvak. Je had zichtbaar moeite om je te uiten en dat begrijpen we. Dat matje is voor de één een verschrikking, voor de ander een prachtig kapsel. Je kan er over twisten. Maar het staat je. Die geel-zwarte kleuren echter .. nee, die staan je niet en zullen je nooit staan. Dat zullen onze Mestreechse vrienden van MVV ook vast vinden. Ook voor de Sjengen was deze overwinning, -op een paar dagen na- 2 jaar nadat Vincent Gordijn overleed.

Nu even een paar dagen genieten van deze overwinning. En dan de focus op zondag. Allemaal achter Sparta!

@petervanderzwan

Foto’s: o.a. Carla Vos

About The Author

Related posts