VERSLAG Sparta-De Graafschap | Trots en teleurstelling na bloedstollend potje op een kolkend Kasteel

Finale! De beloning is heel duidelijk en overzichtelijk: over 2 wedstrijden de sterkste zijn en je bewerkstelligt promotie. De spanning binnen en buiten het veld zal merkbaar en voelbaar zijn, dit is waar je het voor doet als spelers én supporters. Het bordje ‘UITVERKOCHT’ kon vlak voor de wedstrijd opgehangen worden, ruim 10.000 Spartanen bevolkten de tribunes.

En om de sfeer en de spanning nog verder op te poken, hadden we een corteo georganiseerd. Het was al vroeg druk bij vertrekpunt Café Brouwershuys, waar om 20:00 uur uiteindelijk zo’n 300 á 400 Spartanen de marsch richting het magische Kasteel liepen. Een heerlijke sfeer met de gebruikelijke fakkels en gezang. Tot tevredenheid van de meerijdende veldwachters, die foto’s en filmpjes van de corteo deelden op het instagramaccount van Politie Delfshaven. Je kan spastisch doen en alles verbieden, of het in overleg prima en ordelijk laten verlopen zoals alle vorige keren.

 

Iets na 20:15 uur bereikten we het stadion, waar de tribunevakken op de Denis Neville nog mochten genieten van een warm avondzonnetje. En het zou nog veel warmer worden deze avond…

Fraser had een plek ingeruimd in de basis voor Dabo, en ook in de finale moest hij een beroep doen op de steeds sterker keepende Tim Coremans omdat Kortsmit nog steeds hinder ondervond van zijn blessure. Wuytens moest weer op de bank plaatsnemen, Abels verhuisde terug naar het centrum.

De sfeer zat er direct uitstekend in, niet alleen het hoekvak maar ook de naastgelegen vakken zongen hartstochtelijk mee. En toen Veldwijk al binnen de minuut keeper Bertrams aan het werk zette, was dat een teken om de rood-witten nog feller naar voren te schreeuwen. Sparta begon prima, met een tot op het bot gemotiveerde Lars Veldwijk. Die liet direct zien waar hij en heel Sparta naar op zoek waren. Doelpunten. En dat gekoppeld aan felheid en strijd, de tegenstander opjagen en de baas zijn op Het Kasteel. In de 8e minuut week Veldwijk uit naar de rechterkant en had een puntgave voorzet in petto, die prachtig werd binnengekopt door de mee opgekomen Auassar: 1-0! De felbegeerde voorsprong was er.

De Graafschap leek wat aangeslagen, Sparta zat er fel op en veroverde vaak de bal. Het balbezit van De Graafschap leek af en toe dreigend te worden, maar kansen kreeg het aanvankelijk niet. Sparta speelde geconcentreerd, waar de verdediging geen krimp gaf. Abels en Vriends speelden degelijk, Dabo en Faye speelden zelfs uitstekend aan de zijkanten. Zowel in verdedigend als in aanvallend opzicht waren ze van waarde.

Vlak voor het half uur kreeg Harroui een schietkans, maar zijn poging ging net voorlangs. Vlak daarna kreeg De Graafschap haar eerste goede kans, maar Benschop stuitte op Coremans. En in de 37e minuut was Sparta heel dicht bij de 2-0, maar Veldwijk zag zijn schot op de paal eindigen. Veldwijk ging beter en beter spelen en was een plaag voor de Doetinchemse verdediging. Zó is hij van een onschatbare waarde, een waarde die we de laatste maanden te weinig hebben gezien. Trekken en sleuren, de baas over de bal zijn, het spel verdelen en Sparta lucht geven om verder te voetballen.

De 2e helft begon zoals de 1e helft eindigde. Een fel Sparta, dat op zoek wilde naar de 2-0, en een weifelend De Graafschap, dat graag de 1-1 wilde maken maar geen idee had hoe. De kansen waren schaars in de 2e helft, pas halverwege de 2e helft kreeg Sparta een dot van een kans. Na een pass van Veldwijk kwam Harroui in perfecte schietpositie, maar op het laatste moment werd zijn schot geblokt. En in plaats van de verdiende 2-0, werd het een minuut later 1-1… een voorzet werd bij de 2e paal ingekopt. Ontzettend zonde, het harde werken en het goede spel hadden na 67 minuten slechts een 1-1 stand opgeleverd.

Maar Sparta gaf uiteraard niet op, een minuut later was het al bijna 2-1, maar Veldwijk kopte net voorlangs. Sparta wisselde aanvallend, met een aanvaller (Ache) voor een middenvelder (Deroy Duarte). Maar een paar minuten later konden die plannen de prullenbak in, Bart Vriends kreeg zijn 2e gele -en dus een rode- kaart. Sparta moest met 10 man verder, De Graafschap rook bloed. Ze kregen steeds meer de bal, maar kansen leverde dat niet op.

Het stadion had door dat Sparta het moeilijk had in die laatste fase en ging er nog meer achter staan. Een heerlijke sfeer op een kolkend Kasteel! Dan maar met 1-1 naar Doetinchem en dinsdag met 11 man proberen de wedstrijd naar je toe te trekken. Maar toen was daar de 93e minuut … de bal ging op de stip na een overtreding op een De Graafschap-speler. Terecht, zo bleek later uit de beelden. Coremans zat er nog dichtbij, maar de 1-2 was een feit in blessuretijd.

De resterende tijd was te kort om nog de 2-2 af te dwingen, en zo stonden we na 95 enerverende minuten met lege handen. Een zeer zure nederlaag, die onnodig was. Jezelf niet belonen in de belangrijkste wedstrijd van het seizoen, doodzonde. Teleurgesteld, maar ook trots. Trots hoe Sparta zich presenteerde, ruim een uur lang. Trots hoe we ons lieten horen, 95 minuten lang. We hebben een mirakel nodig dinsdag, alhoewel De Graafschap geen wonderploeg is. We hebben minimaal 2 goals nodig, terwijl zij er niet meer dan 1 mogen maken. En het is een uitwedstrijd, waar we niet al te best presteerden het afgelopen seizoen. In tegenstelling tot thuis. Het klinkt zo simpel, 2 keer scoren en geen 1 tegen krijgen en je promoveert. Enfin, samen ALLES geven dinsdag. Nimmer zullen wij versagen, strijden om elke meter grond.

@petervanderzwan

Foto’s: o.a. Carla Vos

 

About The Author

Related posts