VERSLAG Sparta-FC Dordrecht | Door het oog van de naald … Duarte staat op in bloedstollend gevecht

De return van de halve finale zorgde weer voor ijsberende Spartanen in en voor het supportershome, voorafgaand aan de wedstrijd. Bijna wanhopig vastklampend aan een lichtpuntje. Talloze argumenten waarom we ‘gewoon’ door zouden gaan, maar evenveel waarom we er wellicht uit zouden vliegen. Een rampscenario. Maar toch .. wanneer we de eerste goal zouden maken, zou er ongetwijfeld een behoorlijke ballast van de Spartaanse ruggen vallen. Maar wanneer Dordt als eerste zou scoren, zou de twijfel wel eens toe kunnen slaan. Na een voor velen onrustige nacht was het al vroeg druk bij het home. Wellicht ook omdat de wedstrijd pas om 16:45 uur was, anderzijds wilde een ieder zijn of haar voorgevoel met lotgenoten delen.

De opstelling sijpelde door en weer had Advocaat wat surprises. Zo speelden Dougall en Alhaft in de basis, ten koste van Brogno (én Verhaar) en Spierings. Maar de grootste verrassing was het niet meespelen van Kortsmit, in verband met knieklachten was hij niet fit genoeg. Doordat ook Huth geblesseerd was, moest 3e keeper Nienhuis het doel schoon houden in deze wedstrijd. Sparta probeerde direct te domineren, maar de voorzet van Alhaft na 5 minuten was net te scherp voor Friday. Twee minuten later mocht Mahmudov aanleggen van buiten het strafschopgebied. Via het been van Vriends werd Nienhuis verschalkt, 0-1. Vanaf dat moment leek er verlamming te ontstaan bij onze spelers. De angst voor nog een tegengoal leek groter dan het geloof in de zoektocht naar de gelijkmaker. Alhoewel we nog best wat kansjes kregen. Mühren kreeg de grootste, zijn kopbal werd knap weggetikt door keeper Janssen. Maar net voor het half uur viel de bal precies tussen onze verdedigers en Nienhuis. Een kolderieke botsing tussen Vriends en Nienhuis, overduidelijk werd er niet gecommuniceerd of geluisterd en de bal belandde voor de voeten van een Dordt-speler .. 0-2. Met deze stand waren we virtueel gedegradeerd. Het zal toch verdomme niet? Uitgerekend tegen die schapenkoppen, die ons al eerder de voet dwars zaten?! Een paar minuten later werd de matig spelende Dougall vervangen door Verhaar. Een aanvallende wissel. Zijn eerst balcontact was een vrije trap, die maar net naast het doel belandde. Omdat het zijnet bolde, dacht een groot deel van het stadion dat het een doelpunt was. Helaas. Vlak voor rust kreeg Vriends tot overmaat van ramp de gele kaart en is daardoor geschorst.

Te hopen was dat Advocaat weer een donderspeech van stal had gehaald in de rust. Op wat speldenprikjes na oogden onze spelers labiel, angstig en apathisch voor rust. We speelden na de rust richting de Denis Neville en dat brengt toch net even wat meer schwung en reuring. Het hoekvak ging er weer flink achter staan en kreeg de overige tribunevakken steeds vaker mee. Furieus was de start van Sparta in de 2e helft, Alhaft was degene die in de eerste 5 minuten al 2 keer in scoringspositie kwam. Eerst mikte hij net naast en even later gleed hij een voorzet van dichtbij over. Het gaf de Spartaanse burger moed! Sparta bleef de druk er vol op houden en speelde eindelijk vol passie en strijd. In de 57e minuut speelde Duarte zich knap vrij en schoot met links raak: 1-2! We leefden weer!

Spierings kwam er in voor Alhaft met nog een half uur te spelen. Het ging hele en halve kansen regenen en het publiek zorgde voor nimmer aflatende aanmoedigingen en gezang. Alles werd uit de kast gehaald, alles werd gegeven. Op het veld én op de tribune.

Spierings en Mühren waren nog het dichtst bij een goal, maar pech en Janssen voorkwamen een doelpunt. Maar toen was daar de 77e minuut. Via een miraculeuze scrimmage kwam de bal bij Mühren. In 2e instantie ging de bal alsnog het doel in: 2-2!!! Het Kasteel ontplofte, ongekende vreugdetaferelen. Maar vooral opluchting. En tegelijkertijd wéér die angst op een tegengoal … Maar Sparta leek niet achteruit te willen lopen en gooide de schroom van zich af. Uitblinker Duarte was dicht bij de 3-2. Deroy ging voorop in de strijd, al het gevaar kwam van, of ontstond bij hem. Makkelijk passerend en vaak de vrije man vindend. Ook Friday had er de 2e helft zin in. Dat klinkt vreemd, maar zo lijkt het wel te zijn. De eerste helft sjokkend achter een bal of geen duel aangaan, de 2e helft was het weer een beest. Niemand kreeg hem van de bal en ook hij ging voorop in de strijd. Hij stond daarnaast aan de basis van beide goals. Ook de inbreng van Floranus was wederom prima. Hij is op rechts toch veel meer op z’n plek. Dordt speelde nog was alles of niets, maar een echt slotoffensief zat er niet meer in. Sparta kreeg nog wel kansen op de overwinning, Verhaar was er het dichts bij met een schot op de paal. De scheids floot voor het einde, vreugde en opluchting vochten om voorrang. In de finale wacht nu het verrassende FC Emmen. Over 2 wedstrijden moeten we ervan kunnen winnen, maar Roda JC verliest ook van Almere City.. En zo zijn er meer verrassingen. Sparta is gewaarschuwd! Het Kasteel is inmiddels uitverkocht, voor de uitwedstrijd zal het uitvak ook weer bomvol zitten. En met de hartstochtelijke steun die er zondagmiddag was gaan we er voor zorgen dat we in de eredivisie blijven. Een groot compliment aan een ieder die zijn of haar keel compleet naar de kloten heeft geschreeuwd door wanhopige aanmoedigingen en vulkanische vreugdekreten. Het is het meer dan waard geweest. Neem wat keelpastilles deze week en tussendoor wat gerstenat, de kelen moeten in topvorm zijn op donderdag en zondag. Allemaal achter Sparta!

@petervanderzwan
Foto’s: o.a. Carla Vos

About The Author

Related posts