VERSLAG Sparta – FC Emmen | Degradatiedrama in horrorwedstrijd; wederom falende spelers én arbitrage

We zijn gedegradeerd. Voor de 3e keer in de roemruchte clubhistorie. Na 6 jaar hel en 2 jaar hemel dalen we weer af naar de hel. Een inktzwarte dag, die nog wel zo goed begon. De spanning vooraf was enorm, de opdracht luidde simpelweg: winnen en handhaving was een feit. Vooraf was er een ode aan Michel Breuer met een mooi doek. De man die ons mede de promotie bezorgde en nu met degradatie afscheid zou nemen. Een voorbeeldprof bovendien. De start was nog prima, Emmen werd onder druk gezet en Spierings scoorde binnen het half uur de 1-0. Maar 10 minuten daarna was het alweer gelijk. Gelegenheidslinksback Dougall werd kinderlijk in de rug verrast ‘binnenkant back’, waarna de assist tot 1-1 werd gepromoveerd. Dit was tevens de ruststand, en met deze stand waren we virtueel gedegradeerd. Een rampscenario, maar er was nog een helft te spelen en dat deed het elftal richting de Denis Neville-tribune. De hele eerste helft waren het al onophoudelijk gezang en felle aanmoedigingen die het team de steun in de rug zou moeten geven. Zo ook in de 2e helft. En die was nog maar net onderweg, toen Friday aan de arm werd vastgehouden. Een overduidelijke penalty, maar Higler twijfelde. Hij besloot de videobeelden te raadplegen, op advies van de videoref. Maar tot grote verbazing en ontsteltenis van heel Sparta kregen we geen pingel. Ongehoorde schande. Net als in Emmen een keihard falende arbitrage, incluis videoref. What the fuck is next? Een videoref die de videoref gaat beoordelen? Geen enkele garantie dat beide penaltygevallen doorslaggevend zouden zijn geweest, laat staan dat ze er in zouden zijn gegaan. Wel cruciale momenten in de finale om promotie/degradatie. Terwijl dat juist voorkomen zou moeten worden met zo’n fokking VAR. Tien minuten later stond de poort achterin bij Sparta wijd open en viel de 1-2. Er was nog een uur te spelen en we hadden 2 goals nodig. Maar het elftal liep labiel over het veld, het was los zand. Sterker nog, Emmen, besliste 20 minuten voor tijd het tweeluik met een 3e goal. Het werd muisstil op Het Kasteel, een naargeestige horrorfilm voltrok zich. Vlak voor tijd kreeg Dougall nog rood. Emmen promoveert, Sparta degradeert. Verdriet en woede vochten daarbij om voorrang, direct na afloop. Dat een aantal supporters het veld op ging, is in de emotie nog wel te begrijpen. Maar dat een enkeling een speler aanraakte, is niet goed te praten. Integendeel. Je blijft met je klauwen van spelers af, ook al viel het volgens de betreffende speler allemaal wel mee.

De degradatie dreunt keihard na, in alle opzichten. Sportief en financieel. Met Advocaat dachten we de redder binnen te halen, en het was te prijzen dat hij het aandurfde. Maar een succes werd het niet. Veel wisselingen in de opstelling en in de pers was hij niet mild over spelers na afloop. En natuurlijk, ook veel pech. Niet alleen in wedstrijden, maar zeker ook qua absenties. De eerste 2 keepers, Ahannach, Kramer, Chabot missen, terwijl ze daarvoor basisspeler waren. We worden teruggeworpen naar de krochten van de eerste divisie. Die uitgerekend komend seizoen sterker is dan ooit, met clubs als Twente, Roda, NEC, Cambuur en Eagles.
Maar de liefde voor onze club en de onderlinge vriendschap is sterker dan ooit. Want hoewel het verdriet en de pijn nog vers zijn, samen overwinnen we deze dramatische degradatie en gaan we er komend seizoen weer vol voor. Want: ‘Waar je ook speelt, dat maakt niet uit’ en clubliefde kent geen divisie. Spartanen, sterkte met het verwerken. En Sparta, wanneer start de seizoenkaartverkoop? We willen graag z.s.m. verlengen. Rood-wit zit ons in bloed!

@petervanderzwan

Foto’s: o.a. Carla Vos

About The Author

Related posts