VERSLAG Sparta-PSV | Passie en strijd op een kolkend Kasteel, punten en geluk ontbreken wederom

Zou er een stunt mogelijk zijn? Weliswaar staat PSV bovenaan en Sparta onderaan, maar de voorbije weken gaven aan dat Sparta qua spelniveau en inzet niet per se onder hoefden te doen in eigen huis. Niemand rekent er op dat je zomaar even wint van de koploper, dus alle schroom van je af gooien en alles geven. ALLES!

Vóór de wedstrijd organiseerden we een Sparta Marsch naar het stadion, de CORTEO #AllemaalAchterSparta. Vanaf Café Brouwershuys liepen we vol goede moed naar het prachtig aangelichte Kasteel.

No pyro no party! Dat gaf een heerlijke boost richting de wedstrijd, een avondwedstrijd deze keer. En we zeggen het tot vervelens toe nog maar een keer, dat brengt net even dat beetje extra. Een spookachtig sfeertje op een kolkend Kasteel.

Paco van Moorsel en Loris Brogno keerden terug in de basis, overige namen waren dezelfde als de wedstrijden hiervoor. Zwaaivlaggen en de nieuwe bandieri’s werden getoond in het hoekvak bij de opkomst, de Sparta Marsch werd bijkans nog luider uit volle borst meegezongen. Zoals vrijwel alle thuiswedstrijden na de winterstop begon Sparta wederom voortvarend aan de wedstrijd. Het leverde al direct wat corners op, die opvallend genoeg sinds het aantreden van Advocaat gevaarlijker zijn dan voorheen. Een afgeslagen corner in de 6e minuut werd opnieuw ingebracht door Van Moorsel, de bal belandde op het hoofd van Dougall die de bal richting de verre hoek stuurde: 1-0! Het Kasteel explodeerde! Dit was de start die we vurig wensten vooraf. PSV probeerde snel het evenwicht te herstellen, maar het resulteerde slechts in kleine kansjes voor Bergwijn en Lozano. Sparta liet zich niet terugdringen, het combineerde prima maar kreeg ook weinig kansen. PSV wachtte af en speculeerde op een snelle uitbraak. Een verademing om dit Sparta te zien spelen, en dat terwijl we onderaan staan … de beloning zal toch wel een keer komen?!? Tegen Willem II kregen we die, maar de potjes tegen Vitesse, Excelsior, Heerenveen en Utrecht verloren we telkens met 1 doelpunt verschil, terwijl we meer verdienden. Vijf minuten voor rust bokste PSV-keeper Zoet de bal pardoes voor de voeten van Sanusi, die daar zo van schrok dat hij van dichtbij over de goal schoot. Vlak daarna had Dougall de bal moeten wegperen tot tweemaal toe. Bergwijn profiteerde van het balverlies en krulde de bal buiten het bereik van Huth in de verre bovenhoek, 1-1. Velen gaven Bas Nijhuis de schuld voor het niet fluiten na een vermeende overtreding op Dougall, maar van tevoren weet je dat deze scheids lekker door laten spelen. En daarnaast had de bal al weggepoeierd moeten worden. Nijhuis was mede de reden dat het een levendige wedstrijd was, Sparta zocht het randje op tot grote irritatie van de prima donna’s uit EIndhoven. Met name Lozano en Luuk de Jong ontpopten zich als enge jankmuilen en maakten telkens veel misbaar na een stevige maar faire ingreep. De rust werd gehaald met 1-1, een dankbaar en verwachtingsvol applaus klonk van de tribunes.

In de tweede helft bleef de lichtgeblesseerde Brogno in de kleedkamer, Dos Santos was zijn vervanger. Sparta ging verder waar het voor rust mee was gestopt, maar in de tegenaanval sloeg PSV 10 minuten na rust genadeloos toe. Een lange bal werd door De Jong panklaar gelegd voor de voeten van Bergwijn, die zijn 2e goal van de avond maakte, 1-2. Maar waar de koppies voor de winterstop vaak gingen hangen bij Sparta, trok het onverdroten ten aanval. PSV speelde laf countervoetbal en liet Sparta de bal. Twente-trainer Verbeek sprak onlangs van schijtbakkenvoetbal en dat kunnen we na zaterdagavond alleen maar beamen. Dat zal wel weer tot provinciale verontwaardiging leiden, maar ik zou er niet trots op zijn om zo kampioen te worden. Wel blij uiteraard. Steeds vaker bekruipt je het gevoel dat we met schijtbakkenvoetbal misschien wel een paar punten meer hadden gehad. We zullen het nooit weten. We hadden nog ruim een half uur om minimaal een punt te halen. Friday werd, net als woensdag, wat bedrijviger na rust en Schwaab en Isimat kregen weinig vat op hem. De laatste 20 minuten van de wedstrijd braken aan en we grepen PSV steeds meer bij de keel. Eerst brak Dos Santos op rechts goed door, maar Friday kwam na diens voorzet niet tot een schot. Vlak daarna tikte Zoet een prachtige volley van Ahannach net over het doel heen. Sparta kreeg corner op corner en dat leverde hachelijke situaties op, de 10.000 Spartanen zweepten de ploeg verder op en bleven onophoudelijk zingen. Vijf minuten voor tijd leek invaller Ache de gelijkmaker te maken, maar zijn geplaatste kopbal verdween nipt naast de verkeerde kant van de paal. Het dreef tot wanhoop, we zullen weer niet zoveel pech hebben? Maar de resterende minuten kregen we geen grote kans meer op een doelpunt, en dus een terecht punt, PSV was zelfs nog dicht bij een 3e treffer maar trof de lat. Eindsignaal, 1-2…

Wederom passie en strijd op een kolkend Kasteel, maar ook wederom geen geluk én geen punten. Het is lastig te verklaren, moeilijk uit te leggen, amper te verkroppen. Kansloos verliezen en afgetekend en terecht laatste staan is misschien makkelijker te accepteren, deze mentale tikken maken je machteloos en gefrustreerd. Maar anderzijds toch ook trots. Want zoals eerder gezegd, áls we dan gaan dán maar op deze manier. Strijdend en met opgeheven hoofd. Nooit de moed en de hoop opgeven. En vooral: het GELOOF dat we het nog omdraaien. Want natuurlijk zal het allesbehalve makkelijk worden, maar hoe gek het ook klinkt: we hebben alles nog in eigen hand. Twente-uit komende zondag bijvoorbeeld, wéér een finale. Massaal naar de Grolsch Veste zondag om ons cluppie te steunen. Omdat ze het alleen al verdienen omdat ze alles geven voor onze club. En we dat zondag weer nodig hebben, zoals ze óns nodig zullen hebben.
Weer verloren, maar nog lang niet verslagen. ALLEMAAL ACHTER SPARTA!

@petervanderzwan

About The Author

Related posts