Willem II – Sparta 2-2 | Puntje erbij na enerverende en beladen pot, dankzij duvelse Duarte

Tilburg-uit. Altijd een beladen potje, om uiteenlopende redenen. En niet in de laatste plaats om de verhitte sfeer tussen beide supportersgroepen, mede ingegeven door de plek van het uitvak. Ingeklemd tussen enerzijds de harde kern en anderzijds de zogenaamd oude harde kern ben je continu letterlijk en figuurlijk het middelpunt van de belangstelling. Een unieke situatie, nergens in Nederland is het uitvak zo gesitueerd. Vooral bij voorspoed loopt de adrenaline hoog op in het uitvak, maar ook bij tegenspoed word je meegezogen in emoties. Het thuisvak zoekt dan vaak de verbale confrontatie met het uitvak, waar begrijpelijkerwijs op gereageerd wordt. En zeker wanneer je vervolgens wat liters bier moet wegkoppen. Enfin, alleen al om het randgebeuren is deze uitwedstrijd de moeite waard. Een soort haat-liefde-verhouding. Middenin vijandelijk gebied voelt niet altijd even prettig, maar het zorgt wel voor een heerlijk opgefokt sfeertje.
Statistisch gezien hebben we afgrijselijke cijfers te overleggen. Zeer sporadisch haalden we een puntje, maar de laatste keer dat we daar wonnen was liefst 25 jaar geleden… Aan de andere kant, een overwinning komt dan ook weer wat dichterbij.

Waar bijna iedereen dacht dat Pastoor dezelfde elf het veld in zou sturen, daar had hij een tactisch foefje bedacht. Marfelt speelde in plaats van Brogno en moest de hele linkerflank bestrijken met zijn loopvermogen. Het eerste kwartier zette Willem II vol druk en liepen we teveel naar achteren, zonder dat het tot veel gevaar leidde voor de goal van Roy Kortsmit. Daarna nam Sparta het heft in handen en was het halverwege de eerste helft Mühren die de bal panklaar voor de voeten deponeerde van Deroy Duarte. Die streepte de bal hard en laag in de hoek, 0-1! Dit was het startsein voor het beste deel van de wedstrijd voor Sparta. Spierings en Duarte vonden elkaar veelvuldig en een paar minuten later was het wederom Mühren die de bal neerlegde voor Duarte. Hard en hoog schoot hij raak, 0-2! Wat een weelde. Duarte werd daarmee de jongste Sparta-speler die 2 keer in 1 wedstrijd scoort. Mooie mijlpaal voor een veelbelovende speler. Een mijlpaal die ook onze befaamde jeugdopleiding weer bij mag schrijven. Het momentum was absoluut voor Sparta tot aan de rust. Dougall had zelfs een grote kans op 0-3, maar zijn kopgoal ging over. Kortsmit leek bij het neerkomen na een hoge bal geblesseerd te raken aan de lies, maar kon verder tot aan de rust.

Willem II zocht direct na de rust de aanval, op jacht naar de aansluitingstreffer. Sparta leek nog niet wakker na de rust en kreeg binnen 2 minuten een tegentreffer om de oren: 1-2. Waar de Tilburgers een energiedrankje achterover hadden getikt, leken onze spelers een rustgevende en in slaap sussende thee te hebben genuttigd. Na de 1-2 moest Kortsmit helaas de strijd staken, hij was te geblesseerd aan de lies. Leonard Nienhuis was zijn vervanger. Sparta werd verder naar achteren gedwongen en het was wachten op de gelijkmaker. En die kwam er, nog binnen het kwartier. Menig Spartaan hield het hart vast … het zal toch weer niet?! Maar na de 2-2 ontstond er een open wedstrijd, waarbij het beide kanten op kon. Sparta kreeg zelfs de beste en grootste kansen. Vlak na de 2-2 gleed Mühren net langs de bal op een meter van de goal, andere kansen waren er voor de ingevallen Goodwin en Breuer. De inzet van Goodwin werd nog net tot corner getikt, Breuer schoot de bal na een afgeslagen corner net over de goal. Aan de andere kant kreeg Ogbeche een grote kans, maar de teen van Nienhuis voorkwam de 3-2. Vlak voor tijd kreeg Fran Sol nog een grote kans, maar de ervaren Breuer dwong hem naar de zijkant en het gevaar was geweken. Het verdedigingsduo Breuer – Fischer stond als een huis, complimenten ook aan Fischer, die met de nodige scepsis was binnengehaald maar zich langzaam maar zeker een zekerheidje mag noemen. Ook over Marfelt is genoeg gezegd, maar hij speelde in deze rol verdienstelijk. De invallers Goodwin en Ache konden deze keer minder bekoren, met name onze Australische globetrotter viel zeer ongelukkig in. Veel zal te maken hebben met de intercontinentale vluchten die hij aflegde met het Australische team de laatste weken, waarbij het WK werd gehaald. De meeste simpele dingen lukten niet, alleen de eerder genoemde kans was een geslaagde actie. Met Ache ontsond er meer diepte in het spel van Sparta, maar hij was ongelukkig in de aanname om zodoende wat meer rust in het spel te krijgen. Maar goed, deze spelers hebben in eerdere (uit)wedstrijden hun waarde bewezen en zullen dit hopelijk nog veel vaker doen.

Een enerverend en verhit potje eindigde zo in een gelijkspel. En gezien de hele wedstrijd was dat verdiend. Natuurlijk enorm balen dat we de fijne voorsprong zo uit handen gaven, zeker omdat we bij winst Willem II verder onder ons zouden houden. Maar door het gelijke spel houden we ze in ieder geval onder ons, en de verliespartijen van NAC en Twente waren ook niet ongunstig deze avond.
Na de wedstrijd de gebruikelijke ophoudprocedure, waarvan het nut me telkens weer volledig ontgaat. Met name omdat het merendeel van de thuisfans ook geruime tijd na afloop in het stadion blijft.

Puntje erbij, mede dankzij een duvelse Duarte. We zijn nu een maand lang ongeslagen (!) na 4 wedstrijden en die serie moet zondag een vervolg krijgen tegen Utrecht. Een goede, voetballende ploeg, hartstikke waar. Maar wij kunnen er ook wat van. Borst vooruit en met de steun van ons is er altijd wat mogelijk. FORZA SPARTA!

@petervanderzwan

Foto’s Carla Vos

About The Author

Related posts